پارسی
مِـهرِ زبان
زنده بُوَد عشق تو، در دل ِ ما پارسی
سبز بوَد هر گـُـلت، از گِل ِما پارسی
قامتِ سرو ِ ترا، ساخته گویندگان
در دل ِ باغ ِ زمان، سبز و رسا پارسی
شاخهء سبز دری، لهجهء خوبِ هری
بر تو فزونی دهد، رنگ و ادا پارسی
نثر تو باشد همیش، لوء لوء منثور ما
چشمهء شعر تو است، آبِ بقا پارسی
رابعه و رودکی، مولوی وبیدل است
درسفرِ عشق ِ تو، همرهء ما پارسی
زینت اردو توئی، همدم ِ پشتو توئی
چون گل ِ خوشبو توئی، درهمه جا پارسی
بادِ تو آرَد به ما، بوی خوش ِ مولیان
ابرِ تو بارد همیش، صلح وصفا پارسی
با همه این سادگی، با همه افتادگی
برده یی ما را ز خویش، تا به کجا پارسی!
تا که متاع زبان، هست به سوق ِ زمان
کم نشود هیچگاه، از تو بها پارسی
در رهء کوبیدنت، توطئهء دشمنان
صورت ِ بوزینه ایست، روی هوا پارسی *
دشمن دون را بگوی، هر چه که خواهی بگو
پارس ِ سگان نشکند، قدرِ گدا پارسی
کوکب ِ اقبال ِ تو، سِند چه مشهور کرد
هند ز سبک ِ تو گشت، زیبِ نساء پارسی
طوسی ز نظم ِ تو کرد، کاخ سخن را بلند
تا که نیابد گزند، زآب وهوا پارسی
حافظ شیرازی ات، با غزل خون ِ دل
دستِ عروس ِ ترا، کرده حنا پارسی
وز گل ِ نثر تو کرد، سعدی یکی گلسِتان
تا که بپاشد از آن، بر سر ما پارسی
گرچه ز خاکِ وطن، دور شدم واکنون
لیک نگردیده ام، از تو جدا پارسی
تا که بُـوَد آسمان، بر سرِ کون ومکان
از تو حفاظت کناد، دست خدا پارسی
******
بیت فوق الذکر را میتوان اینچنین نیز نگاشت:
در رهء کوبیدنت، توطئهء دشمن است
خانه ای در روی آب، نقش ِ هوا پارسی