عید در غربت

شفیق احمد ستاک

 

عید  در غربت

عید آمد و از سرزمین خود بعیدم

آواره وبیچاره و هردم شهیدم

بنشسته بودم بر ستاکِ نخلِ عشقم

تیرِ سِتم آمد از آنجا هم پریدم

گاه چون غزالی رفت عمرم در رمیدن

گاه هم چو مرغِ بسملی در خون طپیدم

ای سرو! بر آزادگی هرگز منازی

آزاده من چون از همه عالم بریدم

عمرم به سر شد سالها در بی بهاری

واقف ز حال زارِ من، موی سپیدم

اکنون  در این فصل زمینگیری وپیری

در گوشه ای دور از نگارِ خود خزیدم

ای غم برو یک لحظه در ایّامِ این عید

دیگر مکن از زندگانی نا امیدم

راه زمین و آسمان صد بار رفتم

تا چون گهر در قعر دریا آرمیدم

آخر زمستان میرود از کشورِ دل

خورشیدِ مِهرَش میدهد هردم نویدم

بی حاصلی هم حاصلی دارد در این باغ

بنگر که موزون چون " ستاکِ" سرو و بیدم

       ******           

 

شعر یک آهنگ هندی به فارسی

از شفیق احمد ستاک

 

اصل آهنگ از فلم " بوکسر" تحت عنوان " شادمانی هو شادمانی

 

شادمانی بهتر است از غم، برای زندگانی        شادمانی هو، شادمانی

خوش بود این زندگی با شورِ عشق ومهربانی   شادمانی هو، شادمانی

 

عاروس چه زیبا و قشنگ ونازنین است

دامادِ ما هم، شاه ِ خوبان، در زمین است

 

عاروس چه زیبا و قشنگ ونازنین است

دامادِ ما هم، شاه ِ خوبان، در زمین است

از بهرِ هردو زندگی امشب عزیزان

زیبا به مثلِ باغِ فرودسِ برین است

ای خدا! گردان تو پیوندِ دوتن را جاودِانی        شادمانی هو،  شادمانی، شادمانی ها شادمانی

 

شادمانی بهتر است از غم، برای زندگانی        شادمانی هو شادمانی، "    "

خوش بُوَد این زندگی با شورِ عشق ومهربانی   شادمانی هو شادمانی، "   ""

 

آری، نکاح هم سُنتِ یار خدا است

کارِ محمد امر و گفتارِ خدا است ....

آری، نکاح هم سُنتِ یار خدا است

کارِ محمد امر و گفتارِ خدا است

بی یار و زیستن در جهانِ ما گناه است

ازدواج وعشق می باشد، اساسِ زندگانی           شادمانی ها، شادمانی، شادمانی ها شادمانی

 

شادمانی بهتر است از غم، برای زندگانی        شادمانی ها شادمانی، "    "

خوش بُوَد این زندگی با شورِ عشق ومهربانی   شادمانی ها شادمانی، "  

 

امشب، شبِ وصل و مرادِ عاشقان است

شوقِ محبت در دلِ پیر و جوان است

چون میخورد از پیالهء چشمانِ عاروس

شاهِ ما را پس چه حاجت، با شرابِ ارغوانی     شادمانی هو، شادمانی

 

بر مو، عروس ما  شبستان ِ سیاه است             بر رو، سراپا چون گلستان ِ نگاه است

حاجت به شُربِ مَی، ز هر جامی ندارد           تا خورد داماد و از چشمش، شرابِ ارغوانی    

شادمانی هو شادمانی   

من چه گویم وصفِ او را با زبان بی زبانی

آن یکی خورشید و دیگر، همچو ماه آسمانی               شادمانی هو شادمانی

 

موج آواره

شفیق احمد ستاک – تورانتو      "موج آوراه" مومن از لطف خدا، در رهء باطل نرود وز سر بُلهوسی همرهء جاهل نرود موج آواره چو اندر دل دریا خسپد بهر آسایش خود، خانهء ساحل نرود در رهء منزل لیلی که خطرهاست درآن غیر مجنون صفتی، آدم بزدل نرود کور محتاج ِدلیل است، براه رفتن لیک در راه دهن، پشتِ دلائل نرود خون ناحق، نتوان کرد صفا با شستن داغ ِ ننگیست که از دامن قاتل نرود سنگها بسته وسگها، همه آزاد شدند تا که زین کوچه دگر، کودکِ سائل نرود فقر وناداری وکشتار وستم باز چرا؟ خارج ازخطّـهء این کشورِ حائل نرود اینکه گویند دلی را به دلی راهی است پس چرا پای ِ دلم، در پیِّ  آن دل نرود آری، آنجا که رَوَد دل، بـِرَوَد پای، ولی پای جائی نتوان رفت، اگر دل نرود نبُـوَد رسم وفا کین دل ِ رنجیدهء ما بازهم خانهء آن دلبر راحل نرود سروِ این زندگی، از خاک بپا می خیزد گل کجا سبز شود تا که تهء گِل نرود ریشه با آب، اگر چند هم آغوش شود سعی ِخورشید وزمین، دور زحاصل نرود کـُنِش و واکنش ِ دهر بما میگوید فعل تنها چکند، گر پیِّ فاعل نرود عمر خود، طالب دین صرفِ چنین کاری کرد که کسی نحوِ رهء "مأئة عامل" نرود با وجودیکه شب وروز زند منزل، لیک کاروان دل ِ ما، جانبِ منزل نرود پرِ پرواز شکستند، به صد سهم ِ نفاق تا برون از قفسش، مرغک ِ بسمل نرود فرع، زائیدهء اصل است در این خاک، " ستاک" سایه در پیش و کسی درعقبِ ظِل نرود