ای کاروان شعر

به مناسبت دومین سالروز تولد کاروان شعر در تورنتو

 

از: شفیق احمد ستاک shafiqsetak@gmail.com

 

ای کاروان ِ شعر

ای مظهرِ تجلیِّ صد ها سرودِ مهر

ای مایهء رضایتِ جان ودل وضمیر

باشی تو جاودانه به هر صحنهء حیات

در طول سده ها وقرون ِ دل ِ زمان

تابنده  همچو اختر روشن در این سپهر

 

ای کاروان شعر

ای حامی ثباتِ دل وجسم وجان ما

ای رونق بلاغت وشعر وزبان ما

ای  در دیار غربت ودوری ز خاک خویش

کانون ِ حفظِ وحدتِ روح وروان ما

ای تختهء پرِش به افقهای بیکران

ای نور عشق، در دل پیر وجوان ما

 

ای کاروان شعر

ای در کویر سردِ پر از برف بیکسی

خورشید گرم و واحهء سبزِ لسان ما

ای در کلاس شعر وادب سالهای سال

ای رمز کامیابیِّی هر امتحان ما

ما جمله از پی تو روان سوی شهر عشق

ای رهنما ومرشد و ای ساربان ما

 

ای کاروان شعر

ما همسفر به منزل مقصود با توئیم

با "اخترِ" "سعادت" و "راعون" وبا "عباب"

همراه "عاکفی" و"ستاک" و"للندری"

با توشه ای  ز قند، که "بغلانی" آورد

آهنگِ جنگ قلهء پامیر میکنیم

صد دوستدارِ شعر، ز هرگوشهء جهان

همگام ِ ما وهمرهء ما، در سفربُود

هرچند سوز وناله وپژواک شعر تو

بر گوش حاسدان، همه زنگ خطر ُبوَد

 

ای کاروان شعر

نازم به نالهء جرس بیقراریت

نازم به رهروان کویر سفاریت

نازم به شاعران زمیهن فراریت

نازم به آنکه طنز نویسد برای تو

نازم به آنکه است پی اعتلای تو

صوتِ "صبور" ودِکلمهء "بختیاری" ات

زیباست همچو منظر فصل بهاری ات

خواهم ز ذات اقدس ایزد که تا ابد

از آب پاک شعر وسخن پر کند همیش

هر جوی ونهر وچشمه و دریای جاریت

هم در ستاکِ سروِ بهارِ برادری

سنگ نفاق دور ز بال ِ قناری ات

             *************

 

آغوش خیال

از چند سال به این طرف، همیشه اشعار حماسی وسیاسی نوشته و هیچگاه  سعی بر نوشتن غزلی عاشقانه نکرده ام، زیرا خودم هم به این نظر هستم که شعر باید بدیها را باز جسته وخوبیها را ستایش کند و درجهت اصلاح جامعه گام بردارد؛ نه اینکه همه ابیات یک اثر ادبی بخصوص شعر، پیرامون وصف خط وخال وحسن بی مثال دور بزند. اما دو روز قبل نمیدانم چه مرا وا داشت که چرندیات آتی را بر روی کاغذ آورده وسپس در حافظهء کامپیوتر ثبت کنم. امیدوارم این غزل بی معنا، آتش خشم منتقدان گرامی را شعله ور نسازد.  با احترام.

 شفیق احمد ستاک – تورنتو

«آغوش خیال»

تصویر ترا دوش در آغوش گرفتم

یک بوسه از آن، پستهء خاموش گرفتم

برکالبدِ خشکِ تو دمیدم، دم ِ هستی

آن لب به سخن آمد و من گوش گرفتم

خورشید، خجل گشت زهر شام وجودم

تا پرتوی زآن ماه سیه پوش گرفتم

از تاکِ تن و سیبِ زنخدان و دو رخسار

هم  بوسه از آن، چشم وبناگوش گرفتم

تا خوب شوم محو تماشای جمالت                             

از جسم تو هر جامه  وتنپوش گرفتم

تندیس کریستالی و زیبای وجودت

گاهی به بغل، گاهی سر دوش گرفتم

هر عضو تو پُر بود، ز آهنگِ قیامی

کامِ دل ازآن خیزش ِخودجوش گرفتم

گاهی که بیامد پدر عقل، سراغم

خود را همه دیوانه ومدهوش گرفتم

هر موعظهء زاهد وپندِ دل ِ ناصح

در جلدِ سرِ طاق ِ فراموش گرفتم

آن شب چه شبی بود که با ماه رخ تو

ای "ماه من! آهسته برو" گوش گرفتم

آخر به " ستاکِ" دل ِ دیوانهء عشقم

پیوند، از آن شاخهء گلپوش گرفتم

      ************

شفیق احمد ستاک – تورنتو shafiqsetak@gmail.com

" خارِ جنگ"

به باغ صلح از این بیش، خار جنگ مجوئید

به دردِ شیشهء دلها، دوای ِ سنگ مجوئید

هزار لؤلؤی زیبا، درون ِ دل باشد

گهر به قلبِ صدف یا دلِ ِ نهنگ مجوئید

جمال وصورتِ معبود، عاری از عیب است

وصول ِ خویش به منزل، زپای لنگ مجوئید

مثال ِ وقت، چو شمشیر تیز وُبـرّان است

عروس ِ توسعه، در بسترِ درنگ مجوئید

به اوج ِ عزت وپامیرِ سربلندیها

عروج ِخویشتن هرگز، ببال ِ رنگ مجوئید

علاج ِ مشکل ِ آوارگی و ذلّت مردم

دگر ز روس ِ تزاری  واز فرنگ مجوئید

شوید راعیّ ومسئول، از رعیّتِ میهن

حراست گله، از گرگ واز پلنگ مجوئید

برای صلح، به دکان ِ گل فروش درآئید

سلام را،  ز فروشندهء تفنگ مجوئید

دو دستِ شیخ چو مشغولِ جمع ِ اموال است

دعای خیر از این بیش، زین ملنگ مجوئید

دل ودماغ حسودان چو کوچک است، دراین دهر

پس هیچ وسعتِ دیدی، ز چشم تنگ مجوئید

زبان به طعن ندیمان گشودن عیبِ کلان است

به زیر دیگِ کریمان، رسوبِ منگ مجوئید

به بیل بازوی خود، ُپرکنید خندق ِ راهی

روند ِ ساختن هرگز، ز هر کلنگ مجوئید

علاج ِ کشت وفروشِ گیاهِ بنگ در این خاک

ز آنکه عرضه کند، بر سرتبنگ مجوئید

میان ظاهر وباطن، هزار فرق نهان است

دل ِ قشنگ، زهر چهرهء قشنگ مجوئید

ســــرود ونغمـــه وآهنگِ بازسازی را

ز مطربی که زَنَد سازِ جلترنگ مجوئید

صدای دهل چو از دور خوش بُوَد در گوش

پس هیچ طبل ِ أمل، بیش از این ترنگ مجوئید

دوای ِ دردِ هزاران فســــادِ اخــلاقی

زآدمی که فروشد، متاعِ ننگ مجوئید

در این سفر رهء دل کندن از شرنگ ِ ملـذّات

زهر مُلا که رود با "ملا شرنگ" مجوئید

میان دفتـــرفـــــرهنگِ وحـــدتِ ملّــی

بجای فرقه، دگر هیچ لفظِ هنگ مجوئید

چو انفجار دل ِ غنچه، انتحارِ جوانیست (1)

بغیرِ خودکشی طرحی، ز صدرِ تنگ مجوئید

"ستاک" باز بگو راه ورسم ِ یکـــــــرنگی

به عمرِ  خویش، ز هر بیضهء دو رنگ مجوئید

                            ******

(1) گزینهء دیگر برای دو بیت بالا:

 بباغ ِ عشق، دل ِ غنچه خون شود صد بار

     به قدرِ یک مژه راحت، زقلبِ تنگ مجوئید

همچنان میتوان نوشت:

چو ابتسام ِ لبِ غنچــــه خندهء مرگ است

امید زندگی هرگز، ز قلبِ تنگ مجوئید

 

در بیت " بغیر خود کشی طرحی ز صدرِ تنگ مجوئید"، کلمهء " صدر" را بر" قلب" ترجیح دادم. هرچند هردوی این کلمات عربی هستند، اما لفظ " صدر" با آیهء مبارکهء « ومَن یرد أن یضله یجعَل صَدرهُ ضَیِّقاَ حرجاَ کأنَّما یصعّد فی السماء» همخوانی داشته ونیمرخی از تصویر زیبای اعجاز علمی قرآن را برخ چشم آدم میکشد، زیرا در آیهء مبارکه فوق الذکر، خداوند متعال از سختی ودشواری زندگی گمراهان سخن میگوید وآنانانرا به کسی تشبیه میکند که در حال صعود به لایه های بالایی جو زمین بوده ودر اثر این صعود وبالا رفتن، دچار تنگی نفس وفشار سخت برسینهء خود میگردد. به همگان روشن است که ضیقیِّ صدر ودلتنگی باعث نفس تنگی واختلال در فشار خون شده وسلامتی انسان را به مخاطره می اندازد؛ و در نهایت منجر به یأس وناامیدی در زندگی شده  وامکان دارد آدم سست ایمان وضعیف النفس را وادار به انجام خودکشی نماید.

*********************************

"در اوج بی ثباتی"

گاهی ستاک سبزشکوه بهاریم

گاهی به رنگ ِ برگِ خزان صفاریَّم

گاهی چو آن ستارهء قطبی در آسمان

وصف ونمادِ روشن ِ شب زنده داریَّم

گاهی چو بال ِ خاکـیِّ قمری به شاخ سرو

خاکستری، ز شعلهء ادراک ِ ناریَّم

گاهی ز فرطِ شادی نگنجم به پیرهن

گاهی به بحر اسودِ صد غمگساریم

گاه آب ِ پر تعفُّــن گندیده میشوم

گاهی زلال ِچشمهء دریای ِ جاریم

گاهی چو ورشکسته ترین، کشورِ جهان

در قعرِ وام و قلَّهء بی اعتباریم

گاهی فریبِ  وعـدهء انگریز میخورم

گاهی اسیر پنجهء روس ِتزاریم

گاهی خطوطِ مرزِ نفاقم که سالهاست

بنموده دستِ غیر، علامت گذاریم

گاهی صدای ِ زشتِ حماری به گوش غیر

گاه سوره ای، به صوتِ خوش ِ شیخ قاریم

گاه همنشین مجلس رندان ِ پاکباز

گاهی ز خویش و از همه عالم فراریم

گاهی نماد صلح ومحبت در این وطن

گاه انفجارِ خودکشی وانتحاریم

گاهی به سربلندی پامیر وهندوکش

گاهی در اوج پستی وآهنگِ زاریم

در دفتر حیات، گهی امر بی عمل

گاهی چو حُکم ِ قاطع ومفعول وساریم

گاه حامیِّ بدامنی وبی نظمی وفساد

گاهی خلاف ظلم وفسادِ اداریم

گاه دوست دار فاطمه زهرا ومریمم

گاهی اسیرعشق ِ سونیتا وماریم

 گاهی چو بارِ بغل ِ لجوج ِجهالتم

گاهی وقار وهمّت خیل ِسواریم

گاهی میان "سرکس" این جنگل حیات

استاد چشم بندی و شغل ِ مداریم

گاهی به نفع قوم ومرام ِ قبیله ام

تخمین ِ نادرستی، ز یک سرشماریم

گاه قهرمان ملّی و گاهی زعیم جنگ

اینست مزد ورنج ِهمه سرسپاریم

در اوج بی ثباتی و بی آبیِّ جهان

رانندهء رقابت دشت سفاریم

          ***