" گفتگو"                          

گفتا که جام وساغرِ لبریز خوشتر است

گفتم خیال ِ حسن ِ دل انگیز خوشتر است


 گفتا بهار وسبزه ودامان ِ کوهسار

گفتم نخیر، منظر پائیز خوشتر است

گفتا شبی بخواب، در آغوش ِ دختِ رز

گفتم دعا و ذکر سحرخیز خوشتر است 

 گفتا بِزن عمامه وبگذار ریش خویش

گفتم که از ریای ِ تو پرهیز خوشتر است

گفتا بکـُـش بنام شریعت به میل ِ دل

 گفتم ازآن، قساوت چنگیز خوشتر است
گفتا که راست گفتن وآزرده ساختن

 گفتم دروغ مصلحت آمیز خوشتر است
گفتا که قهر وشکوه و نازِ  پریرخان

 گفتم که ناز هم، گله آمیز خوشتر است

 گفتا کمان ابروی ِ من، یا کمندِ زلف

 گفتم نگاه قاتل وخونریز خوشتر است

 گفتم که حرف شاعر آیینه ها خوش است

 گفتا که شعر صائبِ تبریز خوشتر است

 گفتا به رنج، چیدن نارنج از درخت

 تبریز بهرِ من، همه "تب خیز" خوشتر است

 گفتا دِگر ز مشهد وتهران واصفهان

 گفتم مزار وکابل وگردیز خوشتر است

گفتم به یاد یار چو فرهاد زیستن

 گفتا نه، مُلکِ خسرو پرویز خوشتر است

 گفتم که یار شرقیِّ من خوب و با وفاست

 گفتا که عشق ِدخترِ انگریز خوشتر است

گفتم که آب ونان ِ فقیرانه روی فرش

گفتا غذای ِ مفتِ سرِ میز خوشتر است

 گفتم که شرب آب بقا از لبان یار

 گفتا "ستاک" ساغرِ لبریز خوشتر است

**********

 

"صحبت جانانه"

 گفتا که تاج  وخلعت شاهانه خوشتر است

گفتم حدیث عاقل وفرزانه خوشتر است

 گفتا خوشا هوای اقامت به کاخ ِ عیش

 گفتم نه خاکِ کلبهء ویرانه خوشتر است
 گفتا که سیر ِ گلشن ِ بیگانه  درجهان

 گفتم غبار و خاک وگِل خانه خوشتر است

گفتا وفا ندیده ام، از یار خویشتن

زینسان مرا محبت بیگانه خوشتر است
گفتم زعطر نسترن و عود ومُشک غیر 

 بوی ِ گلابِ گونهء جانانه خوشتر است 

  گفتا خوشا غرورِ جوانی و مستیش

 گفتم شکست قامتِ پیرانه خوشتر است
گفتا بدور شمع رُخ ِ یار ِ خویشتن

 گفتم طواف و مردن پروانه خوشتر است

  گفتم نگارِ دستِ تو زیبا و دلرباست

 گفتا خطِ "پرنتر" و رایانه خوشتر است 

 گفتم که مگذر از سرِ پیمان ِ خویشتن

 گفتا نشستن ِ سر ِ پیمانه خوشتر است

گفتم گران مکن گهر پاکِ بوسه را

 بهر فقیر دادن ِ یارانه خوشتر است
ای باغ حُسن! از همه عالم برای من

 خوابی به شاخ سروِ تو، در لانه خوشتر است
 زنجیر ِ عشق و سلسلهء مهر گلرخان

 بر دست و پای ِ هر دل دیوانه خوشتر است 

 ماه رُخش به هالهء کاکل نهفته خوش

پرواز زلف، بر سرِ هر شانه خوشتر است

 دل در هوای ِ گندم آدم فریبِ او

 مرغ حریص را، هوس ِ دانه خوشتر است
 قامت چو سرو در قدمش نازِ صد خرام

 رفتارِ یار بی سر وسامانه خوشتر است
آن گل به روی گیسوی ِ وی خوش حکایتی است

 بر  گوش ِ موی ِ من، گل افسانه خوشتر است

  از صد هزار مجلس غیبت مرا " ستاک"

 یک لحظه پای صحبت جانانه خوشتر است

     ****