ستاک شعر

 شفیق احمد ستاک  shafiqsetak@gmail.com 

 " شکیبائی"

 چه فرقی میکند گر بشکند دلبر، دلِ ما را

چه نقصی میرسد گر زیرِ پا سازد، گِلِ ما را

ندارم هیچ مشکل با نگارِ تُند خویِ خویش

اگر آسان نسازد هیچگاهی، مشکلِ ما را

ویا هرشب که میخواهد، به یک سونامیِّی خشمش

ز بیخ و بن براندازد، شکوه ساحلِ ما را

ز رویِ کینه وبُغض وتعَصّب، گر نگار من

" شه" وعاقل بداند دشمنـــانِ جاهـــــلِ ما را

ویا با کمک صد بوقِ تبلیغاتِ استعمار

کند توصیف جاهل، رهبرانِ عاقلِ ما را

اگر کامل بداند، گنجِ باد آوردهء خود را

و یا ناقص بخواند مُزدِ رنجِ کاملِ ما را

اگر هر دَم کند تعریف، از قوم و زبانِ خویش

و یا هم یاوه خواند شعرِ نغزِ "بیدلِ" ما را

اگر ویران کند صد بار با دستانِ زیبایش

در و  دیوار و سرطاق و اساسِ منزلِ ما را

اگر شبخون زَند بر کاروانِ عمرِ کوتاهم

وگر با خود بَرَد  هر سروِ نازِ محمِلِ ما را

ویا با کمکِ صد فردِ مزدور، از بلادِ غیر

به آتش میکشد تاک و زمین و حاصلِ ما را

شکایت کی کنم، گر مرغِ دل پرپر کند دائم

ویا خنجر زند از پشتِ سر، هر بسملِ ما را

بُوَد آسان تحمل کردنِ صد رنج و بدبختی

 ز ما گوئید آخر، آن بُتِ سنگین دلِ ما را

ولی ظلم است یا رب! اینکه یارِ نسترن بویم (¹)

برادر خـــوانَد و آزاد ســــــــازد، قاتلِ ما را

وهم سخت است بر من، گر به الفاظِ رکیک و زِشت

دهــــد دشنـــــام نادانی، حبیبِ راحــــــلِ مــــــا را

                         *********

 بیت فوق را اینچنین نیز میتوان نوشت:

 (1)   ولی ظلم است یا رب! اینکه میگیرد به پهلویش

همه آدمکش و دزدِ رذیل و قاتلِ ما را