ستاک شعر

شفیق احمد ستاک – تورانتو shafiqsetak@gmail.com 

" سیماب عشق"

ز مِهر وماهِ رُخَت، گرم کـُن جهان ِمرا

ستاره شو، به شب آذین کـن آسمان ِمرا

به برگ وشاخ ِ تو سیمابِ عشق ِ من جاریست

به زیرِ رَخت مـَبـَر، حُــسن ِ کهکشــــان ِ مرا

ای آنکه ساحل ِامواج ِ آرزوی منی

کرانه بخش دَمـی، بحرِ بیکران مرا

ببُردی دل ز مَن وباز ترک من گفتی

بیا که منتظرم تا بگیری جان ِ مرا

بیا که دورِ زمان باز بعدِ رفتن ِمن

به طاق ِعالم ِنسیان بَـَرد، نشان ِمرا

بیا به تیرِ نگــاه و کمــان ِ ابرویت

بریز خون ِ دل و قلب ِ مهربان ِ مرا

بهار عمر بسر شد، چو رفتی از برِ من

دمی کنون به تماشا نشین، خزان مرا

چو نجم و کوکبِ اقبالُ ِبخت وامّیدی

برآ وتیره مکن، بزم ِکهــکشان مرا

خدا خراب کند سروِ آشیــــان ِ کسی

که سوخت باغ ِ گل و سروِ آشیان مرا

زمانه ایست که هرگز به خود نمی گیرد

رفیق ِنانیِّ من، قدرِ آب ونان مرا

ای آنکه خاطر یک مشت دالر وکلدار

به صد بهــانه ببندی، رهء دهان مرا

اگر تو سبکِ زبان مرا نمی فهمی

چگونه نقد کنی گویش ِ زبان مرا؟

چو آزموده یی ما را، براه عیّاری

خطا بُوَد که ز سر گیری امتحان مرا

میان ِ قامتِ تندیس ِ بامیان، بشکست

ولی ببست فلک، بازهم میان مرا

سیاه وزِشت، از این بیشتر مگردانید

به رنگ تفرقه، تصویر قهرمان مرا *

جرس بگوش عزیران، همیشه میگوید

که ژاژ وهرزه مخوانید، هر فغان مرا

"ستاک" از که بنالم که دوستان دائم

به فرق ِ سر بنشانند، دشمنان مرا

      ********

* گزینهء دیگری برای دوبیت بالا:

نمادِ غدرتو ای قهرمان تراش جهان!

سیاه وزِشت مکن، عکس ِقهرمان ِمرا