ستاک شعر

شفیق احمد ستاک = Shafiqsetak@gmail.com

" خاکِ جفا"

 در خاکِ جفا، تخم وفا وا شدنی نیست

جز من، کسی در عشق تو رسوا شدنی نیست

 پروانهء پر سوخته، پروین نتوان شد

هر سلسله ای، عقد ثریا شدنی نیست

 پرپر شود هر غنچه چو لب وا کند اینجا

بار دگر این باغ شکوفا شدنی نیست

 خود سازی وخود سوزیِّ خوبانِ معاصر

سخت است مگر قصهء لیلا شدنی نیست

 با دامن آلوده  رَوَد شیخ به محراب

هرچند که آن خرقه، مصلّی شدنی نیست

 زنگولهء خر در دل کوه میکشد آواز

لیکن جرس ِ قلقل ِ مینا شدنی نیست

 بی ماهیتِ پاک، شگوفا نتوان شد

هر قطره، گهر در دل دریا شدنی نیست

 آهی که نخیزد سحر از سینهء صافی

بالا به سوی عرش ِ معـلّا شدنی نیست

 پیراهنی کز تارِ ریا دوخته زاهد

در قامتِ آن قامتِ رعنا شدنی نیست

 تصویر توهّم چو سرابیست در این دشت

زین گُنگ، دگر ناطقی پیدا شدنی نیست

 بی صبرییِّ خود را به غلافی بگذارید

دیگر کسی همبستر دریا شدنی نیست

 از پرورش وآب وهوا دیده مبندید

هر غنچه خودش، نوگل زیبا شدنی نیست

 نادان چو شود دوست ترا ای دلِ بیدرد

بهتر ز دوصد دشمن دانا شدنی نیست

 طرحی که اساسش به دروغ  و به ریا شد

نقشی به هوا باشد و بر پا شدنی نیست

 از جیب ِ حسودان،  مکن امید سخاوت  *

این دامن ِ تنگیست که صحرا شدنی نیست

 از نقد نسنجیده مترسید در این بزم

چون خط زرین  هیچ چلیپا شدنی نیست

 گویند که این خاک شکوفا شود آخر

آری شود، اما به دل ِ ما شدنی نیست

 من منتظر وعدهء فردای تو لیکن

فردای تو عمریست که فردا شدنی نیست

 از کف ندهم، دامن امید چو یعقوب

هرچند که آن گمشده پیدا شدنی نیست

          ********        

 ·        گزینهء دیگری برای بیت بالا:

از چشم حسودان مکن امید سخاوت

چون نقطهء تنگیست که صحرا شدنی نیست

 ****************************

" سُست و ناپایدار"

فصل بی کشت وکار را مانم

نخل بی برگ وبار را مانم

تاج ِ بی افتخار را مانم

شاه بی اقتدار را مانم

گنج ِ بی رنج، در کف احمق

وصل ِ بی انتظار را مانم

کشور صدهزار " اِن جی اُو"

کاخ ِ پر مستشار را مانم

نه نظام ِ قوی، نه ارتش ِ خوب

ملکِ ناپایدار را مانم

در اسارت، بظاهر آزادم

شعبِ بی اختیار را مانم

"سوپر اِسکِل" در انتشار فساد

ماهرِ بی مهــار را مانم

 سقفی از وَهم واز خیالاتم

خانهء بی جدار را مانم

مَی  بریزم به بزم میخواران

ساقیِّ پشتِ "بار" را مانم

عمل وحرفِ من یکی نبود

رهبرِ بی وقار را مانم

اختیارم بدستِ جلادان

رَسَن ِ چوبِ دار را مانم

 سود خیلی کم و ضرر بسیار

حاصل ِ هر قمار را مانم

مفلس و  ورشکست وحیرانم

شخص بی اعتبار را مانم

گهی لاف وپتاق ِ "کاکا سام"

گهی قول "ِ تزار" را مانم

گهی تاریک و گاه پرنورم

رنگِ لیلُ النهار را مانم

گاه بهر مرام ومقصد خویش

خیمهء زرنگار را مانم

شب آبستن ِ حوادثِ نحس

لـَجَن ِ انزجار را مانم

هر طرف مردن و به خون خفتن

صحنهء انفجار را مانم

خودکش ِ غیرپرورِ دائم

عمل ِ انتحار را مانم

سخت وبیرحم وزشت و ویرانگر

از تبارِ تتار را مانم

بشکنم هرکجا بُوَد اسمی

اثرِ حرفِ جار را مانم

ثابت اندر مکان خویش، نِـیَم

کوچ ِ گرد وغبار را مانم

دائم اندر تقـلّبِ دائم

گردش روزگار را مانم

ترک میهن نموده ام چندی

مُذنِبِ شرمسار را مانم

خارج از جذبهء جمال رُخَش

قمرِ بی مدار را مانم

 از خزان حیا وخجلت خویش

فصلی از انکسار را مانم

شب بی ماه و روز بی خورشید

بختِ چون شام تار را مانم

کوچهء عاری از عبور ومرور

راه ِ بی شهسوار را مانم

پست وخوار زبون و بی مقدار

خار  روی جدار را مانم

"من"ِ من، هیچ "ما" نمیگردد

دوخطِ یک قطار را مانم

مانده ام چون سوال ِ بی پاسخ

مشکل ِ اختبار را مانم

آب نادیده موزه کرده بِرون (1)

گذر ِ بی گدار را مانم

خشک و پژمرده با ستاک ضعیف

نخل ِ بی برگ وبار را مانم

        *****

(1) موزه از پا گرفته بر لب آب

      زدن ِ بی گدار را مانم

" دولت بی شمار"

گریهء زار زار را مانم

نالهء آبشار را مانم

روز وشب در تقلُّب دائم

گردش ِ روزگار را مانم

هرکجا جان ِ تازه می بخشم

کــَــَرم ِ نوبهار را مانم

همچو خورشید، بر فراز جهان

رحمتِ کردگار را مانم

خوب وشیرین وهم نشاط آور

شربت خوشگوار را مانم

روی، یاقوت و دل، طلای سپید

دانهء هرِ انار را مانم (1)

همچو موجی که می طپد شب و روز

عاشق بیقرار را مانم

سرخ وبیخواب وپر زخون وفا

چشم در انتظار را مانم

گه پریشان وگاه در بندم

حالتِ زلفِ یار را مانم

هرقدر خوانیم خوشت آید

قصهء اهل غار را مانم

نقش بندم به شیشهء دلها

اثرِ ماندگار را مانم

مثل ِ دانش، برای اهل خرد

دولت بی شمار را مانم

گل شرم وحیا، به چهرهء یار

رنگِ صد انکسار را مانم

همچو آئینه، فارغ از کینه

دل بی انزجار را مانم

زیر امواج پر خروش بحار

صدفِ بی شعار را مانم (2)

مقبلُ و مُدبِرُ و مِکرّ و مِفَّر

خیل ِ هر شهسوار را مانم

سخت و بُـّران وفاصل وقاتل

ضربهء ذوالفقار را مانم

همچو سرو از تعلق آزادم

قامت استوار را مانم

لیک در پیش سرو قامت او

بوتهء پر ز خار را مانم

چون شقائق ز درد و رنج ِ فراق

سینهء داغدار را مانم

رمز تجلیل نوبهارانم

گل سرخ ِ مزار را مانم

گرچه اندر فضای ِ کوکب دوست

قمرِ بی مدار را مانم

صاف وپوست کنده در سخن گفتن

تلخیِّ زهرِ مار را مانم

 کاش یک دم، به بزم ِ شعر "ستاک"

غزل ِ آبدار را مانم

       *****

 

(1) گزینهء  دیگری برای بیت بالا:

خفته در بسترِ طلای سفید

ولیعهدِ انار را مانم

 

(2) اگر از این بیت زیبای پارسی پیروی نمائیم که میگوید:

« دارد صدف به سینه گهر، دم نمیزند

یک بیضه مرغ دارد و فریاد میکند»، در آن صورت، گزینهء دیگری برای دو مصرع فوق الذکر، اینچنین میتواند در قالب تصویر در آید:

 

عکس مرغی که میکند غوغا

صدف بی شعار را مانم