برو ترک مرا کن تا غمی در دل شود پیدا
نخل بی حاصل شفیق احمد ستاک-تورنتو shafiqsetak@gmail.com
برو ترک مرا کن تا غمی، در دل شود پیدا
شکستی بر در ودیوار این منزل شود پیدا
برو تا از غمت، رو سوی صحرای جنون آرم
مگر لیلای من آنجا سر محمل شود پیدا
به آب دیده عمری دامن سرو ترا شستم
که شاید حاصلی، زین نخل ِ بی حاصل شود پیدا
فراق و دوریَّت تا عامل حرف رسا باشد
نخواهم رحمی در قلب تو سنگین دل شود پیدا
در این مکتب همه ابلسیان آتش افروزند
روم جائی دگر تا آدمی از گِل شود پیدا
از این پتیاره گان هرگز یکی مریم نمی آید
نه هم عیسی دمی، از نطفهء باطل شود پیدا
نه خونی در رگِ این سرو باغ نامرادی ها (1)
نه روحی، در تن ِ آن قمرییِّ بسمل شود پیدا
به آسانی میسَّر میشود صد مردِ خون آشام
ولی یک مرد عادل در جهان مشکل شود پیدا
به ذکر نام زیبایش، به میدان فداکاری
شهامت هر زمان، در سینهء بزدل شود پیدا
نه گـَردی از وجودم بعدِ رفتن در دل صحرا
نه داغ خون ِ من، در دامن ِ قاتل شود پیدا
برغم آنکه می کوشم برای حلِّ هر مشکل
به مشکل راه حل، در حلِّ هر مشکل شود پیدا
فغان موج ِ شعرم از کنار وصل بیزار است
که زهر خنده ء مرگش، لبِ ساحل شود پیدا
مزن لافِ ادب " ستاک" در بزم سخن سنجان
هزاران سال می باید که یک بیدل شود پیدا
*****
(1) نه خونی در دل ِ این سرو باغ نامرادیها
نه روحی در گِل ِ آن قمرییِّ بسمل شود پیدا